دوره 2، شماره 2 ، پاییز و زمستان 1391، ، صفحه 83-107
چکیده
همگرایی رسانهای، درهمآمیختن قالبهای رسانهای، و یکپارچهسازی آنها در قالبهای دیجیتال، تحول اصلی صنعت رسانه را به وجود آورده است. این مقاله پس از تعریف همگرایی از نگاه متخصصان رسانه، نظریة «فرهنگ همگرایی» را به عنوان نظریهای در معرفی چیستی رسانههای جدید معرفی میکند. فرهنگ رسانههای جدید ...
بیشتر
همگرایی رسانهای، درهمآمیختن قالبهای رسانهای، و یکپارچهسازی آنها در قالبهای دیجیتال، تحول اصلی صنعت رسانه را به وجود آورده است. این مقاله پس از تعریف همگرایی از نگاه متخصصان رسانه، نظریة «فرهنگ همگرایی» را به عنوان نظریهای در معرفی چیستی رسانههای جدید معرفی میکند. فرهنگ رسانههای جدید در سه مقولة تحرک، مشارکت، و هویت، مخاطبان را تغییر داده است. در این مطالعه با بررسی انواع فعالیتهای جدید مخاطبان تلویزیون در عصر همگرایی، تلویزیون را، در این عصر، تلویزیون مشارکت معرفی میکند و به این سؤال پاسخ میدهد که آیا تلویزیون با این فرهنگ مصرف مخاطبان «رسانة جدید» است؟ درنتیجه بیان میشود که تلویزیون رسانهای در حال تحول است که قالبهای جدید آن را میتوان رسانة جدید به حساب آورد. تلویزیون برای ادامة حیات و رشد خود در فضای همگرایی باید بتواند با رسانههای جدید مانند اینترنت و شبکههای اجتماعی به تعامل برخیزد و بدین واسطه کنترل مخاطب بر جریان رسانهای را افزایش دهد.
دوره 1، شماره 1 ، بهار و تابستان 1390، ، صفحه 1-20
چکیده
«رادیو» به مثابة یک رسانة «حسی ـ شنیداری» به خواست و ارادة تام وابسته است و نه خواست و ارادة ناقص. این «اراده» (Will) گاه به دلیل جبر سازمانی از سوی «مدیر رسانه» به منظور طرح یک برنامه اثرگذار و گاه از سوی «برنامه ساز» یا فاعلِ رسانهای به نیّت «نفوذ در مخاطب» برای تحریک و برانگیختگیِ او به کار میآید. ...
بیشتر
«رادیو» به مثابة یک رسانة «حسی ـ شنیداری» به خواست و ارادة تام وابسته است و نه خواست و ارادة ناقص. این «اراده» (Will) گاه به دلیل جبر سازمانی از سوی «مدیر رسانه» به منظور طرح یک برنامه اثرگذار و گاه از سوی «برنامه ساز» یا فاعلِ رسانهای به نیّت «نفوذ در مخاطب» برای تحریک و برانگیختگیِ او به کار میآید. این مقاله، در هدف بنیادی خود بر آن است تا مفهوم «اراده» را به لحاظ «فلسفی ـ روانشناختی» بکاود و از پرتو چنین رویکردی راهکارهایی را برای خلقِ «حرکت» (Motion) در این رسانه ارائه دهد. بنابراین، نخست از «اراده» و ابعاد معناییِ آن سخن میرانیم و سپس، به وجوه «عینی و ذهنیِ» آن نظر میافکنیم و در پایان به این نتیجه میرسیم که هر حرکتی در رسانه رادیو ـ به ویژه، حرکتهای خودآگاهانه ـ نیازمند ارادة معطوف به «اختیار جمعی»ست و نه «جبر زمانی» یا «مکانی».
